Blog – over trauma, coronatijd en (over)leven

Normaal gesproken gebruik ik mijn website alleen voor blogs en nieuws vanuit mijn bezigheden in de paardenwereld. Maar de laatste maanden is daar weinig nieuws over te vertellen; door de coronamaatregelen kon ik geen lessen geven of jureren en door de blessure van London kunnen we al lang niet zelf trainen of op wedstrijd. Omdat ik inmiddels ook freelance als marketing consultant werk, heb ik ook de blogs voor Bitmagazine even laten schieten. Ik merk dat we als ‘maatschappij’ steeds minder begrip hebben voor gevolgen van de coronacrisis of überhaupt voor elkaar. En hoewel ik de verschillende politieke standpunten allemaal in meer of mindere mate begrijp, zijn er ook persoonlijke gevolgen voor heel veel mensen door de coronacrisis. We kennen allemaal de verhalen van de ondernemers zonder inkomen en de mensen die maanden geleden ziek zijn geweest en nu nog niet normaal kunnen functioneren. Over die persoonlijke gevolgen wil ik het even hebben. En omdat ik het niet netjes vind om over anderen te praten, vertel ik in onderstaand blog over de gevolgen voor mijzelf. Gelukkig zijn ook veel dingen gelijk zijn gebleven; ik werk ‘gewoon’ vanuit mijn fijne huis, ik heb al mijn vrienden nog, en ook mijn paard is nog steeds mijn beste vriend.

De start van corona

Wanneer ik mensen vertel dat corona, ondanks dat ik gewoon aan het werk kan, een grote impact op me heeft gehad, dan begrijpt niet iedereen dat even goed. Of alle maatregelen vanuit de regering wel of niet goed zijn; die discussie wil ik hier helemaal niet hebben dus laten we dat alsjeblieft even hier buiten laten. Voor mij begon ‘corona’ tijdens een weekje vakantie begin maart, net na mijn verjaardag. Op woensdag moest ik weer deels aan het werk, vanuit mijn rol voor onze Ondernemingsraad en op donderdag moest ik mijn team informeren over het thuis werken. Mijn verjaardag, die ik wat later zou vieren dan op de dag zelf, heb ik net als veel anderen, niet kunnen vieren. Overigens vind ik dat nooit zo erg.

Klachten

In de tweede week van maart kreeg ik klachten; benauwdheid, hoesten, rare steken (alsof er naaldjes in je prikken) en druk op de borst. Tussendoor had ik ook een keer koorts gehad, maar omdat dat maar een nachtje was, heb ik daar niet zo bij stil gestaan. Omdat de klachten erger werden, heb ik mijn toenmalige vriendje naar huis gestuurd. Niet voor mezelf, maar omdat we toen nog niet goed wisten wat corona eigenlijk precies inhield en ik vooral zijn familie niet wilde aansteken. Ik weet niet of ik daar goed aan heb gedaan, maar het leek op dat moment het beste te doen, helemaal na bevestigend advies van mijn huisarts. Niet door iedereen werd dat begrepen trouwens. Ik zat drie weken alleen thuis, verzorgde geblesseerde London als ik zeker wist dat er niemand op stal was, en voelde me daardoor ook een beetje eenzaam. Onze buurlanden gingen op slot, waardoor ik mijn ouders en broer met zijn gezin, niet meer kon bezoeken.

Trauma

Toen mijn klachten na 3 weken weg leken te zijn, heb ik London verhuisd naar een andere stal én kwam mijn vriend bij mij bivakkeren. Heel fijn en veel gezelliger dan alleen. Door de maatregelen rondom corona moest ik elke dag alleen naar stal, maar verder waren we samen. Na drie weken samen ging hij weer naar huis, in verband met privéomstandigheden. Een verdrietig moment voor ons, maar begrijpelijk. En toen begon het… mijn trauma, waarvan ik dacht dat ik die verwerkt had, kwam in alle hevigheid boven…

Vertrouwen, afscheid nemen en de dood

Nu zes jaar geleden is mijn moeder plotseling overleden aan de gevolgen van kanker. Ze heeft niemand verteld dat ze ziek was en heeft zich niet laten behandelen. Omdat ze al terminaal was met kans op bloedingen toen ze met spoed opgenomen werd in het ziekenhuis, mochten we haar van de artsen ook geen vragen meer stellen. Na haar overlijden moest ik voor het eerst mijn uitstrijkje voor baarmoederhalskanker laten maken; en het was mis. Lastig om door te maken als je als vrouw net je moeder verloren bent. Al die gebeurtenissen én gebeurtenissen uit mijn jeugd hebben geresulteerd in een trauma waarbij vertrouwen, afscheid nemen en dood gaan centraal staan. Dat klinkt allemaal vaag, maar eigenlijk betekent het dat ik vanaf het moment dat ik weer alleen was, elke nacht nachtmerries had. Ook had ik onbewust angst dat ik mijn familie niet meer zou kunnen zien als er wat met ze zou gebeuren en was mijn angst om jong dood te gaan ook weer terug. Daardoor reageerde ik heftig op dingen als bijvoorbeeld ‘roken’. Mijn vrienden weten dat het me niks uit maakt of je wel of niet rookt, als ik er maar geen last van heb. Maar als je elke nacht droomt over je dode moeder als een soort skelet met een peuk tussen haar lippen, is het wel een trigger wanneer je jouw vriend ziet roken.  Kort daarna is dan ook mijn relatie verbroken. Een diepgeworteld trauma, coronamaatregelen en een groot leeftijdsverschil was misschien toch wat teveel om een relatief korte relatie te laten overleven.

En nu?

Inmiddels zijn we weken verder en zijn de nachtmerries wat minder. Ook mocht ik België eindelijk weer in en ben ik bij mijn broer in Duitsland geweest. De klachten van destijds zijn over, maar mijn longinhoud & conditie zijn nog steeds niet zoals ‘normaal’. Daarvoor sport ik nu 5x per week op een crosstrainer en wandel ik veel. Ik heb weer wat privélessen gegeven en met London zijn we bezig met lasertherapie. Vanaf begin juni hoeven we ons ook niet meer aan de ‘corona bezoekuren’ op stal te houden, wat rust geeft. En vanaf juli zal ik ook weer jureren. Bijna allemaal positieve dingen dus. Ik weet niet of ik corona heb gehad, maar gevolgen zijn er zeker geweest.

Laat iedereen in zijn waarde

Met dit blog hoef ik geen medeleven, aandacht, steun of medelijden. Met dit blog wil ik laten zien dat je vanaf de buitenkant meestal niet kan zien wat er bij mensen speelt. Dus laten we wat begrip voor elkaar hebben. Oordeel niet zomaar. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, je hoeft elkaar niet altijd te begrijpen, maar laten we wel begrip hebben voor dat het leven voor iedereen andere lessen in petto heeft. Laten we daarbij altijd van het positieve uitgaan bij mensen; de meeste mensen doen dingen met de beste intenties. Leef en laat leven, laat iedereen in zijn waarde en laten we vooral genieten van de kleine, maar fijne dingen. Ik ga nog een cappuccino’tje maken.